Gearchiveerd onder: I Heart Books | Tags: Bringing Home the Birkin, Hermès, Michael Tonello
In de “Sex and the City”-aflevering “Coulda, Woulda, Shoulda” (2001) verwoordde Samantha het onberispelijk: “It’s not a bag, it’s a fucking Birkin!”.
Met z’n legendarische Birkin tassen doet Hermès al jaren het hart van menig fashionista sneller slaan. Maar naast minstens drie gemiddelde maandlonen moet je voor dit exclusief staaltje modemoois ook een fikse portie geduld over hebben. Om een exemplaar te bemachtigen, moet je namelijk een wachtlijst van zo’n twee jaar trotseren. Zogezegd. Want volgens Michael Tonello is die lijst niet meer dan een PR slimmigheidje. In “Bringing Home the Birkin” onthult hij een aantal vernuftige technieken om de beruchte Birkin-wachtlijst te omzeilen.
Michael Tonello reisde de wereld rond in het teken van de Birkin. Hij bezocht talloze Hermès boetieks en keerde telkens terug met een reiskoffer gevuld met de felbegeerde handtassen. Tijdens zijn twee jaar durende missie joeg de schrijver er zo’n 1.6 miljoen dollar door. Het merendeel van zijn gewilde schatten verkocht hij door via eBay.
In “Bringing Home the Birkin – My Life in Hot Pursuit of the World’s Most Coveted Handbag” doet hij zijn bemachtig-de-Birkin-tas-van-je-dromen-in-een-wip-strategie uit de doeken. Om zijn doel te bereiken, spendeerde Tonello telkens eerst enkele duizenden dollars aan random Hermès luxury goods. Met zijn Ulysse notitieboekje – “ja, ik ben een geroutineerd Hermès-klant” – in de hand somde hij zijn “boodschappen” op en vroeg er – terloops – een Birkin bij. Negen van de tien keer sloeg de meester in zijn opzet.
Om te pronken met de tas der tassen hoef je dus geen Victoria Beckham te zijn – je moet wel over een fractie van haar bankrekening beschikken, maar dat terzijde. Je leest simpelweg het boek, haalt je arrogantste zelf boven, zet koers naar de dichtstbijzijnde Hermès boetiek and you bring home the Birkin.
Geef een reactie tot nu toe
Plaats een reactie
